Salınımı sınırlı bir sarkaç yaşantımız. Her akşam eve dönüyoruz, elimizde ekmek poşetiyle. En büyük lüksümüz oluyor kapılarda karşılanmak. Gönlümüzden sokaklara, alanlara sığmamak geçiyor. Ama küçücük evlerde küçücük odalara tutsağız geçim sıkıntısının pas tutmuş anahtarıyla.

Yağmurlar, yalnızlıkları ıslatıyor. Mevsimler bakışlarımızda eriyor. Anılarımız bulutlara sarılıyor. Kar ve buz, yüreklerimizin baharında eriyor. Hüzünler buharlaşıp uçuyor. Yeni bir yıla daha umutla bakmanın mutluluğu okunuyor gözlerimizde.

Şaire düşen, ilişkilerin oluşturduğu bütünlük içinde şiir dilini ve üslûbunu oluşturan parçacıkları bulmak ve birleştirivermektir. Bu bağlamda iyi bir şiir dili oluşturabilmek için geçmişin birikimini de gözden ırak tutmamalıyız.

Gecikmiş gülüşler var göz bebeklerinde insanların. Kırılmış kapılara kilit vurma hevesi, avuçlara gizlenen özlemleri acının örsünde tava getirmeye çalışıyor. Şafağı kirletilmemiş ufukların sabahına serpilecek bir ışıkta gözler.

Kadınlar yürüyor!.. Eski çağlardan yeni çağlara.... Alınlarında yağmur yağmur dökülmüş terler. Bıçak bıçak acılara dayana dayana yürüyor kadınlar yine sekiz martlarda aydınlık yarınları kurmaya!