Toz duman uykulara yanık düşler çökende
Dağlardan baş kaldırır güneşin ışıkları,
Tomurcuklanan barış zorlukları sökende
Düğümlenen namlular açar tüm kavşakları.

Yanıtların kopya başka sorudan
Hangi serüvene düğümlü kıblem
Çıkmaz yokuşları sallar doğrudan
Çimen belleğimde bu saydam gizem

Döktüm dikenlerimi
Kuruttum güllerimi
Gökyüzü sofrasına
Açtım yüreciğimi.

Biri halk denizinde kabaran yüce dalga,
Biri halk ormanında en gür ve en yeşil dal,
İkisi de yazında birer silinmez damga,
Biri Nazım Hikmet’tir, birisi Orhan Kemal!

İki dönüm arasında coşkular
Bir gelin ürperir gibi göverir.
Sevdadır titreyen yaprakta rüzgâr
Ezgisi yaşamı çiçeklendirir.